islo prasiatko,

po luke zelenej,

kvetinky vonalo,

ponahlalo sa pomenej.







preslo cez luku,

na hrane tmaveho lesa,

luka ponukala nudu,

do lesa ono hopsa.







tam same tiene,

ono vsak zvedave,

pokracuje smelo dalej,

nevie, ze uz nema nadej.







vzadu nieco s~uchlo,

zlaklo sa a buchlo,

rypakom do stromu,

prinieslo si pohromu.







otrasene len tak sedi,

do tej tmy hladi,

tiene ju obklopili,

smrti do oci hladi.