Ano, nebojim sa priznat si to, vcera som zazil krasne veci, ktore sice urcite nemaju perpektivu, ale aj tak...stale citim jej parfem, bozky...telo. Uvazujem nad tym, neustale to analyzujem...ano, rad by som to zopakoval, ale uz by to asi nebolo ono. Ja viem, poviete si, nejaky magor si tu vylieva dusu, ok, ale naco mame denniky, ze? Ale poporiadku, kazdy tuzi po podobnych nahodach - stretnete niekoho, je to vzajomne, obidvaja vedia, ze to je len pre tuto noc, ale predsa....myslim, ze ma to zranuje, asi chcem predlzovat ten intenzivny pocit.....trapi ma to, tyram sa...neviem. Som frustrovany. Busi mi srdce, ked si spomeniem na vcerajsok, jej parfem mi trci v nose, je tu, blizko....ooooch. Uvazujem nad tym - preco vsetky krasne vzrusujuce veci, su zaroven tak bolestne. Citim sa hrozne : opica, nespal som, je mi zima a este k tomu toto..................a viete co je najhorsie? ona nedviha telefon..........................som frustrovany.koniec.