Bol to neuveritelne silny vecer... najprv skvele vino, potom medova vodka na ex v KGB a napokon neskutocne Zetko. Podnik, z ineho sveta, podnik ktory sem zjavne nepatri, nezapada do konceptu. Diera ktora by este i u nas zivala prazdnotou, pretoze to, co tam clovek vidi, je aj na otrleho slovaka akosi prilis mnoho... Tu bol plny vsetkych tych nemcov co si inak potrpia na "uroven" - hlava na hlave, telo na tele. Zjavne jestvuje nieco co nas spaja bez ohladu na povod, krizom cez kultury, krizom cez rozdiely - univerzalna skusenost, vseobecne vedomie. A tato skusenost, zda sa nie je z rodu prijemnych. Nie, prave naopak, je to neskutocna tiaz sveta, neunosna absurdnost bytia, je to ta neznesitelne horka pachut nasich skurvenych zivotov co nas meni v jedno. Co ine by nas nutilo hodiny sa triast v rytme ska? Preco by sme inak vyhodily v jedinom okamihu von oknom vsetko, co sme tyzden zarabali? Ta chvilka katarzie, to momentalne stastie, pocit odputania sa z tej dokonalej frasky tam vonku - to je sila drziaca pokope stovky spotenych tiel. Horuce peklo vykupenia. Docasny pocit mozneho. Diabol straziaci vchod do podzemia, pridelujuci tu presne odmeranu davku chvilkoveho zabudnutia. A zajtra rano vezmem svoj starostlivo zbaleny kufor, vyrazim smerom k hauptbahnhof a po prvych minutach jazdy otyckujem dreveny obklad v ICEcku... Vazeny cestujuci, vytajte spat v realite, nebudte vsak smutny, ak budete chciet (a budete mat na to) coskoro sa mozete vykupit znova... docasne... a podla chuti, ako sa rozumie.

Ale kapela hrala skvele! Peklo zamestnava len profesionalov...