uz cestou zo skoly ma zacala chytat taka zvlastna nalada. akosi som sa netesila, tusim, ze ma tu (doma) bude prenasledovat to mnozstvo (ono vlastne mozno ani nie je mnozstvom) veci, ktore mam urobit. zoziera ma to. a tiez ma zoziera, ze tu nie je ani jeden moj brat, ze som tu sama. a z tej samoty... vyplivajuca osamelost.
a takto to ide posledne dva tyzdne. v skole mi je fajn, pokecame poucime pobavime... ale potom, ked pridem domov a tu nic, alebo nikto, zacne mi byt smutno. a osamelo. hlavne osamelo.
rozmyslala som, cim to je, co sa stalo, ze sa vytratilo to stastie s jesene. hm... odpoved je asi taka. tato jesen nevyriesila moj problem, bola krasna, ale.... proste, stale sa nie je na co tesit. stale je tu ta osamelost...

no nic. tak to je, teraz. trochu ma mrzi, ze tatko nema otvorene vino a nemozem si naliat. je tu sice daka slivovica, ale to zase nie. mrzi ma aj kopa inych veci, tu a teraz. ale to je jedno. nie je to v mojej kompetencii.